"να με αγαπάς…ακούς?'
σε διατάσσω και μέσα απ' τη διαταγή τη δύναμη μου στις άκρες των χειλιών σου καταθέτω…
τι ωφελεί η δύναμη πια
αφού μέσα στα δυο σου χέρια απο έρωτα ζητάω να λιώσω και ξανά να με πλάσεις εσύ απ' το ίδιο το υλικό που γεννιούνται
τα θαύματα…
κι έτσι δικιά σου να 'μαι…
" σάρκα κι αίμα…σου!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

10 Μαρτίου 2008

...ποιο χιονι? πάει το χιόνι...ποιοι δρόμοι?

ανοίξανε οι δρόμοι...έξω απ' το παράθυρό μου...

σκυφτοί άνθρωποι προσέχουν που πατάνε και

οδεύουν προς την ρουτίνα τους...

πάει κι αυτό...ήρθε, μας τάραξε, μας ενθουσίασε και

πέρασε...

πίσω στα ίδια λοιπόν...

κι αυτο γκρι της λάσπης που αφήνει πίσω...

μου κάθεται στο λαιμό, δεν μπορώ με τίποτα να το

καταπιώ...

αχ! για μια φορά δεν μπορούσαν να ήταν διαφορετικά

τα πράγματα, και το παραμύθι

να άντεχε περισσότερο?...

μπααα...

αλλά εσύ πάντα συνήθιζες να ζεις

στις μπαλάντες των αισθήσεων και...

των παραισθήσεων...σου!

καλημέρα και σήμερα!!!!

αλλά εσύ

Αναγνώστες
















Α-βάσταχτο έγινε το σ αγαπώ..


Ρ-άγισε και ο καθρέφτης.


Μ- 'ακούς που σου φωνάζω


Α-γάπες δεν ανθήζουν πια εδώ..


Τ-α μεθυσμένα σ' αγαπώ απόμειναν


Α-λησμόνητες ώρες να θυμίζουν..


Ν-υχτερινών σιωπών!