"να με αγαπάς…ακούς?'
σε διατάσσω και μέσα απ' τη διαταγή τη δύναμη μου στις άκρες των χειλιών σου καταθέτω…
τι ωφελεί η δύναμη πια
αφού μέσα στα δυο σου χέρια απο έρωτα ζητάω να λιώσω και ξανά να με πλάσεις εσύ απ' το ίδιο το υλικό που γεννιούνται
τα θαύματα…
κι έτσι δικιά σου να 'μαι…
" σάρκα κι αίμα…σου!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

5 Σεπτεμβρίου 2008

το περσινό χιονι...

τον χειμώνα που μας πέρασε, που λέτε, θα θυμάστε όλοι το χιόνι που έριξε στην Αθήνα

εκείνες τις μαγικές μέρες όπου όλοι είχαμε αποκλειστεί δυο χιλιόμερα

απ' το κέντρο της Αθήνας, όπου οι κατηφόρες είχαν μεταμορφωθεί

σε πίστα της εξωτικής Αράχωβας και γλιστρούσαμε όλοι μαζί...

- άσχετο αυτό είναι μια λύση γιατί όταν καταλήγεις κόμπος με τον άλλον

όσο να πεις συσφίγγονται οι σχέσεις, γνωρίζεσαι καλύτερα -

τότε λοιπόν που χιόνισε...είχα στο μπαλκόνι μου πέντε survivors...

δηλαδή πέντε φυτά που αγωνιζόταν να επιβιώσουν, γενικώς αλλά και ειδικώς...

το ένα από αυτά δοκιμάστηκε σκληρά απ' την κακοκαιρία και ήρθε και ξεράθηκε ολόκληρο

το έκαψε το χιόνι, καθώς λένε...

κλάδεψα τα ξερά και που και που πότιζα τη ρίζα που είχε μείνει κοιμισμένη στο χώμα

ελπίδες δεν είχα πολλές είχα όμως προσδοκίες και πίστη στο θαύμα της Φύσης...

και να! σου λοιπόν...απ' το πουθενά κι απ' το καθόλου το σχεδόν νεκρό φυτό

άρχισε να πετάει νέους βλαστούς και φυλλαράκια και σε λίγο χρονικό διάστημα

εκεί που δεν υπήρχε τίποτα δημιουργήθηκε ένα νεαρό φυτό με πράσινες τουφίτσες...

γιατί σας τα λέω όλα αυτά πρωί - πρωί?

γιατί πάντα υπάρχει ελπίδα αναγέννησης ακόμα και μετά τη μεγαλύτερη καταστροφή!

αρκεί να υπάρχει ελπίδα ή ακόμα καλύτερα προσδοκία...

2 σχόλια:

fei είπε...

βλεπω τις λεξεις
και αναρωτιεμαι.
γιατι σε βρηκα;
γιατι σε διαβαζω;
και ξερω την απαντηση.
γιατι τιποτα δεν ειναι τυχαιο.
γιατι μου μαθαινεις
αυτα που ξερω και ειναι αναγκαιο να ακουσω.
και γιατι εισαι καλλιτεχνης.
και θα γινω το κοινο σου.
και χειροκροτω.
δε ξερω αν ακους.
ειναι πολυ θεατες στο εργο σου.
εγω μπορω και τους βλεπω.
φιλια ευθθραυστα!

maicher είπε...

twist4512
mass5462
ram657
ramp688
zhenman6532

Αναγνώστες
















Α-βάσταχτο έγινε το σ αγαπώ..


Ρ-άγισε και ο καθρέφτης.


Μ- 'ακούς που σου φωνάζω


Α-γάπες δεν ανθήζουν πια εδώ..


Τ-α μεθυσμένα σ' αγαπώ απόμειναν


Α-λησμόνητες ώρες να θυμίζουν..


Ν-υχτερινών σιωπών!