"να με αγαπάς…ακούς?'
σε διατάσσω και μέσα απ' τη διαταγή τη δύναμη μου στις άκρες των χειλιών σου καταθέτω…
τι ωφελεί η δύναμη πια
αφού μέσα στα δυο σου χέρια απο έρωτα ζητάω να λιώσω και ξανά να με πλάσεις εσύ απ' το ίδιο το υλικό που γεννιούνται
τα θαύματα…
κι έτσι δικιά σου να 'μαι…
" σάρκα κι αίμα…σου!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

1 Μαρτίου 2008

σκιές........

...κι έρχεται η μέρα - κι είναι μια συνηθισμένη μέρα αυτή, που αρχικά, μοιάζει με όλες τις προηγούμενες μέρες που περάσαν - που πρέπει ν' αποφασίσεις...θα ζήσεις μέσα στο φως? ή θα επιλέξεις το σκοτάδι?...

προβάλλεις στον απέναντι τοίχο σκηνές από την προηγούμενή σου ζωή, σκηνές πόνου, σκηνές πάθους, σκηνές τρέλλας..σκηνές υπέρτατης ηδονής και οδύνης...όλα στο κόκκινο, πόνταρες και μία και δύο και πέντε...ψάχνοντας...τι? αυτόν που θα εκανε την υπέρβαση και ξεκινώντας απ' το σκοτάδι θα σε βούταγε μέσα στο φως, λυτρώνοντας τις μέχρι τώρα επιλογές σου...δεν υπάρχουν άγιοι άνθρωποι όμως, ούτε μπορείς να βαρύνεις τον άλλον με την ευθύνη της δικιάς σου ζωής....δικό σου το σκοτάδι , δικό σου και το φως κι αν θες να πολεμήσεις...πολέμα...μόνο να είμαι εδώ μπορώ...να σου κρατώ το χέρι κι όταν από τη μάχη - κουρασμένο - σε πάρει ο ύπνος...να προσέχω τα όνειρά σου...να μη ραγίσουν από απρόσεκτα βήματα...χαζούλι...ΜΟΥ!

Αναγνώστες
















Α-βάσταχτο έγινε το σ αγαπώ..


Ρ-άγισε και ο καθρέφτης.


Μ- 'ακούς που σου φωνάζω


Α-γάπες δεν ανθήζουν πια εδώ..


Τ-α μεθυσμένα σ' αγαπώ απόμειναν


Α-λησμόνητες ώρες να θυμίζουν..


Ν-υχτερινών σιωπών!