"να με αγαπάς…ακούς?'
σε διατάσσω και μέσα απ' τη διαταγή τη δύναμη μου στις άκρες των χειλιών σου καταθέτω…
τι ωφελεί η δύναμη πια
αφού μέσα στα δυο σου χέρια απο έρωτα ζητάω να λιώσω και ξανά να με πλάσεις εσύ απ' το ίδιο το υλικό που γεννιούνται
τα θαύματα…
κι έτσι δικιά σου να 'μαι…
" σάρκα κι αίμα…σου!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

9 Ιουλίου 2008

απέναντι...

απέναντι πέρασες

κρατώντας μια ομπρέλλα,

για τον ήλιο

είπες,

τις βροχές τις αποζητούσες,

κομμάτι δικό σου ήταν

από τι να φυλαχτείς?

στη χούφτα σου

δυο κλωνιά βασιλικό

κι ένα βότσαλο

που μύριζε φυγή

πώς τα κατάφερνες πάντα...

όλες σου οι κινήσεις

τις μυρωδιές της ζωής

να φέρουν...

το φανάρι

σαστισμένο στο πεζοδρόμιο

αναβόσβηνε ρυθμικά

λες και σε γιορτή οδηγούσε

κόρνες αυτοκινήτων πίσω σου

και φρένα που στριγγλίζανε

ξετρελλαμένα

μα εσύ,

στα σκαλιά του Ήλιου πατώντας

αδιάφορη,

απέναντι πέρασες

άνοιξες την πόρτα τ' ουρανού

κι έφυγες

δίχως να ρίξεις

ούτε μια ματιά τελευταία...

άλλωστε

δεν πίστευες

πως το τέλος υπάρχει...

πάντα ήσουνα οπαδός

της αρχής!

Αναγνώστες
















Α-βάσταχτο έγινε το σ αγαπώ..


Ρ-άγισε και ο καθρέφτης.


Μ- 'ακούς που σου φωνάζω


Α-γάπες δεν ανθήζουν πια εδώ..


Τ-α μεθυσμένα σ' αγαπώ απόμειναν


Α-λησμόνητες ώρες να θυμίζουν..


Ν-υχτερινών σιωπών!