"να με αγαπάς…ακούς?'
σε διατάσσω και μέσα απ' τη διαταγή τη δύναμη μου στις άκρες των χειλιών σου καταθέτω…
τι ωφελεί η δύναμη πια
αφού μέσα στα δυο σου χέρια απο έρωτα ζητάω να λιώσω και ξανά να με πλάσεις εσύ απ' το ίδιο το υλικό που γεννιούνται
τα θαύματα…
κι έτσι δικιά σου να 'μαι…
" σάρκα κι αίμα…σου!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

25 Ιουλίου 2008

αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα...

κι εσύ παραπονέθηκες
πως έπαψα πια
- λέει -
να σε φωνάζω θάλασσα
κι ήταν σα λεηλασία
- είπες -
ή άφησες να εννοηθεί
- εύγλωττες σιωπές -
μα ο νικημένος
τον νικητή
πώς να κουρσέψει?
μα ο ζωντανός
πώς τη ζωή να εκτιμήσει
αλλιώς...
αλλιώς...
τα αυτονόητα πάντα μοναδικά
τι κρίμα που δεν λέμε
όσα οι σιωπές σκεπάζουν
με βελουδένια άστρα
όσα οι νύχτες
αποκοιμίζουν σε μαύρα ατλάζια
όσα μέσα στο καρδιοχτύπι ζουν
κι εξαιτίας τους
κι εμείς
ζούμε

2 σχόλια:

fei είπε...

υπεροχο
χαιρομαι που ηρθα σε επαφη με το ταλεντο σου.
καλο σου βραδυ.

materials είπε...

kayak6751
flytian
sunce026
taishici
lvmeng565

Αναγνώστες
















Α-βάσταχτο έγινε το σ αγαπώ..


Ρ-άγισε και ο καθρέφτης.


Μ- 'ακούς που σου φωνάζω


Α-γάπες δεν ανθήζουν πια εδώ..


Τ-α μεθυσμένα σ' αγαπώ απόμειναν


Α-λησμόνητες ώρες να θυμίζουν..


Ν-υχτερινών σιωπών!