"να με αγαπάς…ακούς?'
σε διατάσσω και μέσα απ' τη διαταγή τη δύναμη μου στις άκρες των χειλιών σου καταθέτω…
τι ωφελεί η δύναμη πια
αφού μέσα στα δυο σου χέρια απο έρωτα ζητάω να λιώσω και ξανά να με πλάσεις εσύ απ' το ίδιο το υλικό που γεννιούνται
τα θαύματα…
κι έτσι δικιά σου να 'μαι…
" σάρκα κι αίμα…σου!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

3 Ιουλίου 2008

η σκιά μου...

κοιτάω τον τοίχο

απέναντι

γκρίζος είναι

απ' της πόλης την ρουτίνα

αλλοιωμένος

σα να πέρασε από πάνω του

όλος ο θυμός των ανθρώπων

εξατμίσεις που σκάνε

πυροβολισμοί θα μπορούσαν

αλλά πάλι

τι να πυροβολίσει κανείς

πάνω σ' έναν άδειο τοίχο?

δεν υπάρχει στόχος

καταλαβαίνεις...

δεν υπάρχει τρόπαιο

ούτε η μυρωδιά της νίκης η στυφή

της νίκης είπα?

γράψε λάθος

της εξουσίας ήθελα να πω

βλέπεις

στις μέρες μας νίκη λογιέται η εξουσία

αλλά...

για στάσου!

στάσου καλύτερα να δω

μα ναι

ίχνη από σφαίρες αγγίζω

πάνω στην τσιμεντένια επιφάνεια

τα ίχνη του αίματος

αργούν

απεργούν

με διορθώνει

ένας παλιός οφειλέτης του πόνου

μα ποιος?

ποιος είναι το άυλο θύμα

ετούτης της εκτέλεσης?

κοιτάω δεξιά

κοιτάω αριστερά

κάνω δυο βήματα πίσω

παίρνω απόσταση απ' τον τοίχο

μήπως και καθαρότερα δω

το συνήθιζες κι εσύ άλλωστε

θυμάσαι?

και ξαφνικά είμαι μόνος

αυτή που πιστά μ' ακολουθούσε

πριν απ' το πριν

μετά απ' το μετά

σωριάζεται άηχα στο χώμα

πως να μπορούσα να φανταστώ

πως κάποιος

θα πυροβολούσε

τη σκιά μου?

4 σχόλια:

Μαρία Νικολάου είπε...

Κι όμως ενας τοιχος αν και αδειος κρυβει τοσα μα τοσα πολλα...

βουλα είπε...

Μαρία ..ολα είναι γραμμένα απο μια φίλη που θαυμάζω...
την αρματαν..
ετσι δεν μπορώ να απαντήσω σε κατι που δεν μπορώ..
Ευχαριστώ ομως για την επίσκεψη σου...
πραγματικα αξίζει!

Ανώνυμος είπε...

πάντα το κενό εμπεριέχει το όλον...έτσι κι ένας άδειος τοίχος...καλησπέρα σας!
armatan

superior είπε...

xiongyali
aodili86
basainuona
aoguang55
fengshenbang

Αναγνώστες
















Α-βάσταχτο έγινε το σ αγαπώ..


Ρ-άγισε και ο καθρέφτης.


Μ- 'ακούς που σου φωνάζω


Α-γάπες δεν ανθήζουν πια εδώ..


Τ-α μεθυσμένα σ' αγαπώ απόμειναν


Α-λησμόνητες ώρες να θυμίζουν..


Ν-υχτερινών σιωπών!